همانگونه كه ميدونيم فطزت يك اصل مهم در دين مبين اسلام است و بسياري از احكام و اصول دين بر پايه اين اصل كه تمامي انسان‌ها در تمامي تاريخ داراي اميال و گرايشات مشترك هستند، بنا شده است. و ايده‌آل ترين انسان در اسلام كسي است كه بيشتر بر فطرت خود منطبق شده باشد.

حال سوالي كه مدت هاست گريبان‌گير من شده است اين است كه چگونه يك امر فطري را از يك امر غير فطري تشخيص دهيم؟

مثلا به اين سوال كه در سايت تابناك مطرح شده است دقت كنيد:

تابناك: به نظر شما تا چه ميزان تمايل بانوان و دختران به خودآرايي و زيبا جلوه دادن خود در مقابل ديگران فطري است؟ در حالي كه به نظر مي‌رسد يك امر عمومي است و حتي در دختربچه‌هاي كوچك هم ديده مي‌شود.