این دهان بستی دهانی باز شد                        تا خورنده لقمه‌های راز شد

چند خوردی چرب و شیرین از طعام                    اندکی را امتحان کن در صیام

گر تو این انبان ز نان خالی کنی                         پر ز گهرهای اجلالی کنی

طفل جان از شیر شیطان باز کن                        بعد از آنش با ملک انباز کن

می‌خوام تو آغاز ماه رمضون چند تا دعا کنم، شما هم آمین بگین

خدایا اون یکی دهان ما رو باز کن، خدایا لقمه‌های رازتو از ما دریغ نکن، خدایا اینطور نباشه که تو این ماه رمضونی فقط انبانامون از نان خالی باشه، خدایا ما رو از شیر شیطان بگیر، خدایا یه کاری بکن که با

پا نوشت: ترتیب شعرای بالا کاملا دلخواه خودم بود.

نمی‌دونم چرا هر وقت به آیندم فکر می‌کنم و برای آیندم برنامه‌ریزی می‌کنم یهو یه اتفاقی می‌افته که همچیو تغییر میده. مثلا همین سال پیش بود که تصمیم گرفته بودم که جدی فیزیک بخونم و به بقیه چیزا کمتر بپردازم، ولی یهو زدو با فلسفه علم آشنا شدم. یه جورایی کلی نظرم به فیزیک عوض شد. اولش که فیزیک میای، فکر می‌کنی که فیزیک بنیادی‌ترین علمه و به همه سوالات جواب می‌ده. ولی وقتی که استادا سر کلاس شروع کردن به تقریب زدن و پیش‌فرض‌های ساده کننده، این فکر تو من ایجاد شد که نه مثل اینکه فیزیکدونا خیلی دوست دارن زیرابی برن (البته حقم دارن، کارشون همینه).

خلاصه بگذریم گذشتو تابستون امسال شد. همش با خودم فکر کردم که خوب امسال هم فیزیکو خوب می‌خونم و هم در کنارش فلسفه علمو می‌خونم، تا اینکه یه بار داشتم با یکی از بچه‌ها راجع به مسایل آموزشی و پژوهشی و خیلی چیزای دیگه صحبت می‌کردم ، که این فکر تو ذهنم پر رنگ شد که تا وقتی که یک سیستم خوب آموزشی و پژوهشی نداشته باشیم، انرژی همه حرز می‌ره. گفتم چه قدر خوبه یه عده‌ای بیانو یک نظام خوب رو ایجاد کنند و بقیه از اون استفاده کنن. خوب یه جورایی نسبت به این قضیه احساس مسئولیت می کنم. پیش خوم میگم خوب بجای اینکه بشینی همش فیزیک بخونی برو یکم کار اجرایی هم یاد بگیر، سرو کله زدن با استادا و بچه ها رو تجربه کن تا بعدا بتونی ازش استفاده کنی. این شد که به ذهنم زده کار اجرایی بیشتری بکنم و با بچه ها و استادا سر و کله بیشتری بزنم. البته آدم اگه همش کار اجرایی بکنه احساس بدی بهش دست می‌ده، احساس در جا زدن. به این نتیجه رسیدم که به خاطر خود کار اجرایی هم که شده به فکر پیشرفت خودمم باشم

خیلی سخته. باید مثل یه جنگجو بجنگی.

یه اتفاق بزرگ دیگه هم این تابستون افتاده که ذهنمو خیلی در گیر کرده که نمی‌خوام بگم.

کلا احساس می‌کنم دارم به یه دنیا دیگه وارد می‌شم، به دنبای آدم بزرگا! هر چند که هیج وقت نمی‌خوام "آدم بزرگ" باشم.

برام دعا کنید.

سلام بچه‌ها

چند وقتیه که حالو حوصله نوشتن ندارم. نمی دونم شاید به خاطر کمال طلبیم باشه. اغلب بچه‌ها که بلاگ می‌نویسن خیلی از پُستاشون راجع به خودشونه، ولی من وقتی داشتم به پست‌های قبلیم نگاه می‌کردم دیدم تقریبا هیچ کدوم از پُستام راجع به خودم و کارام و مشکلاتم نیست. فکر کنم یکی از دلایل خستگیم از بلاگ نوشتن همین باشه. به هر حال می‌خوام تا وقتی که حس و حال نوشتنم بر گرده براتون از این به بعد شعر بزارم. اینم اولیش:

تو مگو ما را بدان شه بار نیست                               با کریمان کارها دشوار نیست

نقطه خال تو بر لوح بصر نتوان زد                                مگر از مردمک دیده مدادی طلبیم

به نظر من این شعر حداقل به صورت ظاهری 2 تا معنی داره:

1-      فرض کنید داریم روی لوح بصر کلمه خال رو می‌نویسیم و نمی‌تونیم تک نقطه کلمه خال رو بنویسیم. حافظ تو این جا پیشنهاد می‌کنه که برای این کار از مردمک دیدمون که شبیه نقطه است استفاده کنیم.

2-      یه معنای دیگه اینه که نقطه خال رو اضافه تشبیهی بگیریم، یعنی اینکه بگیم خال تو که مانند نقطه‌ایست برای اینکه بتونه روی چشم ما که مثل لوحی می‌مونه بشینه، به صورت مردمک چشم ما درومده.